Ο πρώτος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας – Μεταπολίτευση – Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία

 Ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, θεωρείται μια από της κορυφαίες προσωπικότητες που πέρασαν από την νεοελληνική ιστορία της Ελλάδος !

Καταξιωμένος Πολιτικός & Συνταγματολόγος !!!

Διετέλεσε πρώτος, του πρώτου αξιώματος της Ελλάδος, κατά την Μεταπολίτευση !!!

Διετέλεσε Διδάκτωρ της νομικής σχολής Αθηνών και

Πρόεδρος της Ακαδημία Αθηνών !

Πολυτάλαντος με πλούσια ποιητική συλλογή, φιλοσοφικό έργο και αρθρογραφία !!!

Πτυχιούχος της νομικής σχολής, Πανεπιστημίου Αθηνών και από τον πρώτο χρόνο της αποφοίτησής του, συμπεριλήφθηκε ως μέλος της ελληνικής αποστολής του συνεδρίου της «ειρήνης»  στο Παρίσι, της οποίας ομάδας επικεφαλής ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος, όπου έζησε για ένα χρόνο στο Παρίσι, όπως απαιτούσαν οι συνθήκες και το έργο που είχε αναλάβει. Μιλούσε πολύ καλά την Γαλλική και Γερμανική γλώσσα, αλλά και την Αγγλική !!!

Οι στρατιωτικές του υποχρεώσεις έως το 1923, αλλά και ο αιφνίδιος θάνατος του πατέρα του, το 1920, τον υποχρέωσαν να αναλάβει το δικηγορικό γραφείο του πατέρα του, ως μοναδικούς πόρους για την ζωή του και της μητέρα του, καθώς και του αδελφού του, αναστέλλοντας τις μεταπτυχιακές του σπουδές, όπου συνέχισε αργότερα.

Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία  

Ακολούθησε την Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία, έχοντας μια ξεχωριστεί και επιτυχημένη πορεία. 

Όπως ο ίδιος σημείωνε και έχει γραφεί στην αυτοβιογραφία του, δε ελκόταν από το επάγγελμα της δικηγορίας. Συγκεκριμένα είχε πει :

«Δεν αισθάνθηκα ποτέ, ούτε στην αρχή, μια οποιαδήποτε έλξη προς αυτό το επάγγελμα. Δεν συνέδεσα καμία φιλοδοξία μου,  μαζί του..» και πιο κάτω, «η δικηγορία.. που πάντα αντιπαθούσα και ως επάγγελμα και ως περιβάλλον..»

Διετέλεσε διδάκτωρ της νομικής  με θέματα «Η νομική ως τεχνική και επιστήμη» καθώς και «Φιλοσοφία και επιστήμη του Δικαίου» και «Κοινωνική φιλοσοφία των Αρχαίων Ελλήνων».

Παράλληλα με τα μαθήματά του στη νομική σχολή, δίδασκε και φιλοσοφία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Αρχίζει να ασχολείται με πολιτικά ζητήματα και αρθρογραφούσε υπέρ του δημοκρατικού πολιτεύματος,  λόγω της δικτατορίας Μεταξά, όταν μάλιστα  η κυβέρνηση Τσαλδάρη, το 1938, επιχείρησε να τον παύσει ως διδάκτορα του Πανεπιστημίου Αθηνών, μετά από έντονο διάβημα του Παναγιώτη Κανελλόπουλου,  παρέμεινε.

Το 1939, παρακολουθείται από το καθεστώς Μεταξά, κατά τις πανεπιστημιακές του παραδόσεις και παρ’ ότι  αρχικά του πρότεινε να αναλάβει ανώτατο αξίωμα στην Εθνική Οργάνωση Νεολαίας – ΕΟΝ, στην συνέχεια τον συνέλαβε και τον εκτόπισε στη Σκύρο ως κομμουνιστή.

Η υποψία του καθεστώτος σε βάρος του ενισχύθηκε από τις επισκέψεις του Παναγιώτη Κανελόπουλου που πραγματοποίησε στους τόπους εξορίας του και  στη συνέχεια μετατοπίστηκε στις Σπέτσες μετά από παρέμβαση του Κυριάκου Βαρβαρέσου προς τον Κωνσταντίνο Μανιαδάκη, οπότε και του επετράπη να επιστρέψει στην Αθήνα, το 1940.

Όταν εκδηλώθηκε ο πόλεμος μαζί με τους Ιωάννη Θεοδωρακόπουλο και Ιωάννη Κακριδή έστειλαν επιστολή στο Μεταξά με την οποία του ζητούσαν να καταταγούν εθελοντικά και να πολεμήσουν.

Τελικά ο Κωνσταντίνος Τσάτσος χρησιμοποιήθηκε στη Διεύθυνση Εξωτερικού Τύπου για τη σύνταξη προπαγανδιστικών ξενόγλωσσων φυλλαδίων.

Περίοδος Κατοχής 

Όταν εισήλθαν οι Γερμανοί στην Αθήνα μετέβη στο χωριό Βασσαράς της Σπάρτης, με την οικογένειά του,  με απώτερο στόχο να μεταβούν δια μέσου Κυθήρων και Αντικυθήρων στην Κίσσαμο.

Εργάστηκε στην Εθνική Οργάνωση Χριστιανικής Αλληλεγγύης – ΕΟΧΑ, της Αρχιεπισκοπής και στο συσσίτιο του Πανεπιστημίου, ενώ

στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1941, εκφώνησε ομιλία προς τους φοιτητές του και στη συνέχεια τους συνέστησε να καταθέσουν ομαδικώς άνθη στο μνημείο του Άγνωστου στρατιώτη.  

Να σημειώσουμε εδώ, ότι λόγω της φρούρησης του χώρου η κατάθεση πραγματοποιήθηκε στο άγαλμα του Διονύσιου Σολωμού στον Εθνικό κήπο, όπου την επομένη μέρα απολύθηκε από τη θέση του  στο Πανεπιστήμιο και με τη βοήθεια του τότε Αρχιεπίσκοπου Δαμασκηνού επέστρεψε στο σπίτι του από το κρησφύγετο όπου κρυβόταν χωρίς να συλληφθεί.

Το 1942 ίδρυσε την « Σοσιαλιστική Ένωση»  μαζί με τους Ξενοφώντα Ζολώτα, Γεώργιο Μαύρο, Άγγελο Αγγελόπουλο και Πέτρο Γαρουφαλιά.

Κατά τη διάρκεια της κατοχής συνεργάστηκε με το Χριστόδουλο Τσιγάντε ως μέλος της επιτροπής που αποτελούσε το σύνδεσμο μεταξύ της κυβερνήσεως του Καΐρου και των αντιστασιακών οργανώσεων.

Αποξενωμένος ιδεολογικά από το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο προσέγγισε τον Εθνικό Δημοκρατικό Ελληνικό Σύνδεσμο – ΕΔΕΣ και την Εθνική και Κοινωνική Απελευθέρωση –  ΕΚΚΑ.

Για την δράση του αυτή καταδιώχθηκε για να διαφύγει τελικώς τον Ιούλιο του 1944 στη Μέση Ανατολή, μέχρι το Νοέμβριο του ίδιου έτους.

Μετά την απελευθέρωση, το 1944 έγινε τακτικός καθηγητής στη Νομική Σχολή Αθηνών.

Στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι το Φεβρουάριο του 1946, όπου παραιτήθηκε για να θέσει υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές.

Μετά κατοχική περίοδος 

Οι εκλογές τον Μαρτίου του 1946 ήταν οι πρώτες ελληνικές εκλογές μετά από περίοδο δέκα ετών, δεδομένου του καθεστώτος  της 4ης Αυγούστου του Μεταξά, που είχε επιβάλλει δικτατορία από το 1936 και είχε καταργήσει τη Βουλή.

Αν και προερχόταν από πολιτική οικογένεια, η πρώτη του προσωπική και ουσιαστική ανάμειξη με την πολιτική έρχεται το 1945, όπου ανέλαβε Υπουργός Εσωτερικών, Δικαιοσύνης και Κοινωνικής Πρόνοιας , στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Πέτρου Βούλγαρη, προσωρινά για δύο μέρες.

Στην κυβέρνηση Κανελλόπουλου που σχηματίσθηκε τον ίδιο χρόνο αναλαμβάνει Υπουργός δύο υπουργείων, Τύπου και Πληροφοριών και προσωρινώς της Αεροπορίας.

Τον επόμενο χρόνο έθεσε υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές, όπου εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής και το 1949, ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Παιδείας και  κατά τη διάρκεια της θητείας του οργάνωσε την εθνική πινακοθήκη.

Στις εκλογές του 1950 έθεσε υποψηφιότητα με το κόμμα του Κανελλόπουλου αποτυγχάνοντας όμως να εκλεγεί και εργάζεται στην εφημερίδα Καθημερινή ως δημοσιογράφος, ενώ παράλληλα επιστρέφει στην ενεργή δικηγορία για κάποιο διάστημα.

Στα τέλη του ίδιου έτους διορίζεται Υφυπουργός Συντονισμού για έξι μήνες, ενώ στην πορεία εξαναγκάζεται σε παραίτηση υπό την πίεση του Γεωργίου Παπανδρέου κι επανέρχεται ως Υπουργός επί Σοφοκλής Βενιζέλος στο ίδιο Υπουργείο.

Το 1952 περιοδεύει σε δέκα Αμερικανικά Πανεπιστήμια, ενώ παράλληλα ασκεί την μαχόμενη δικηγορία και αρθρογραφεί στην Καθημερινή.

Το 1956 προσχωρεί στο υπό ίδρυση κόμμα «Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση – ΕΡΕ» του Κωνσταντίνου Καραμανλή,  όπου συντάσσουν μαζί  την διακήρυξη και τις θέσεις του κόμματος.

Εκλέγεται βουλευτής στις επόμενες εκλογές, του 1958, υπό την Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή και αναλαμβάνει το χαρτοφυλάκιο του Υπουργείου Προεδρίας, έχοντας εκείνη την εποχή αρκετές αρμοδιότητες, μεταξύ άλλων και αυτή του Υπουργείου Τουρισμού, οργανώνοντας μια σειρά ξενοδοχειακών καταλυμάτων του EOT, ξεκινώντας με το ξενοδοχείο της Πάρνηθας, ενώ  επί υπουργίας του ενίσχυσε σημαντικά και τα διεθνή φεστιβάλ θεάτρου και μουσικής ανά την Ελλάδα.

Τον Ιούνιο του 1961 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών με 24 ψήφους υπέρ και 6 κατά, με έδρα τη Φιλοσοφία του Δικαίου.

Στην πορεία διετέλεσε Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος της Ακαδημία Αθηνών και ενώ επανεξελέγη βουλευτής τον ίδιο χρόνο, δεν ανέλαβε κάποιο χαρτοφυλάκιο Υπουργείου.

Μετά από παραίτηση του Υπουργού Βιομηχανίας, Ζήσης Ζησάκης, το 1962, αναλαμβάνει το συγκεκριμένο χαρτοφυλάκιο και στην συνέχεια το υπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας.

Όταν αποχώρησε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, από την πολιτική, ο Κωνσταντίνος Τσάτσος απομακρύνθηκε από τις διαμάχες για την ηγεσία και στην συνέχεια επί Κυβερνήσεως Κανελλόπουλου αναλαμβάνει ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του Υπουργείου  Δικαιοσύνης, στο οποίο παρέμεινε μέχρι την εγκαθίδρυση της δικτατορίας των Συνταγματαρχών κατά την  21η Απριλίου 1967.

Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, ο Κωνσταντίνος Τσάτσος υπέγραψε κάποιες αντιδικτατορικές προκηρύξεις, γνωστός για τις προθέσεις του και τις δημοκρατικές του αντιλήψεις και τα δικτατορικά καθεστώτα, συνοδευόταν μονίμως και παρακολουθείτο από έναν.. αστυνομικό.  

Μετά την Χούντα και τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης

Με τον ερχομό του ο Κωνσταντίνος Καραμανλής γνωρίζει ότι έχει κοντά του, τον  Κωνσταντίνο Τσάτσο, ο οποίος  είναι από τα πρώτα ονόματα που του έχει απόλυτη εμπιστοσύνη γνωρίζοντας  την βαθιά του γνώση στα νομικά και συνταγματικά θέματα, αλλά και τα πολιτικά του πιστεύω.

Ο Κωνσταντίνος Τσάτσος  αναλαμβάνει από την πρώτη στιγμή, τον σχεδιασμό του νέου Συντάγματος για την επαναφορά της Δημοκρατίας στην Ελλάδα και τις εκλογές που ακολουθούν.

Αναλαμβάνει το χαρτοφυλάκιο του Υπουργείου Πολιτισμού στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, μέχρι τις εκλογές.

Ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, επιλέχθηκε ως πρώτος Πρόεδρος Δημοκρατίας, μετά την μεταπολίτευση επειδή συγκέντρωνε κάποια στοιχεία στον χαρακτήρα του, πέραν της βαθιάς επιστημονικής του κατάρτισης και γνώσης.    

1. Η μεταξύ τους ταύτιση απόψεων, τέτοια που δεν του είχε προκαλέσει ποτέ πρόβλημα.

2. Το κύρος που είχε αποκτήσει κατά τη θητεία του στην Επιτροπή του Συντάγματος και η καλή συνεργασία που είχε με την αντιπολίτευση.

3. Το παλαιότερο θετικό Υπουργικό του έργο.

4. Θα τηρούσε την μεταξύ των δύο ανδρών συμφωνία, Καραμανλή – Τσάτσου, όταν θελήσει ο Καραμανλής να μεταπηδήσει στην θέση της Προεδρίας, θα παραιτείτο ο Τσάτσος και δεν θα εκμεταλλευόταν το αξίωμά του για να αυτοπροβολή.

20 Ιουνίου 1975 έως 15 Μαΐου1980 - 4 χρόνια και 296 ημέρες

Ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, κατά την ψηφοφορία Προέδρου της Δημοκρατίας στη Βουλή, έλαβε 210 ψήφους, επί συνολικού αριθμού παρόντων 295. 

Αξίζει να σημειωθεί, ότι 

η Ν.Δ. είχε τότε 215 έδρες, η Ένωση Κέντρου, όπου την εκλογή του στήριξε ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ενώ το ΠΑΣΟΚ και η Ενωμένη Αριστερά ψήφισαν λευκό.

Μια επιλογή που δικαίωσε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, τίμησε την εμπιστοσύνη που του έδειξε ο Καραμανλής.

Ως Πρόεδρος Δημοκρατίας οργάνωσε καλύτερα τον θεσμό της  Προεδρευομένης Δημοκρατίας καλύτερα και ασχολήθηκε με βασικά ζητήματα της εθνικής πολιτικής.

Μετά το τέλος της θητείας του πραγματοποίησε πολλά ταξίδια στο εξωτερικό κυρίως για ακαδημαϊκούς λόγους, αφού είχε την τιμή να είναι μέλος αρκετών ακαδημιών του εξωτερικού.

Κατά τον χρόνο της θητείας του, αλλά και μετά συμμετείχε σε αρκετές συναντήσεις για το ευρωπαϊκό όραμα, ενώ συνέχισε και βοηθούσε για την συγγραφή αρκετών ιστορικών μελετών.

Ποιητικό έργο - Φιλοσοφικές μελέτες & Ιστορικές μελέτες 

Η ενασχόληση του Κωνσταντίνου Τσάτσου από την νεαρή κιόλας ηλικία διαβάζοντας ποίηση και φιλοσοφικά έργα, τον ακολουθεί σε όλη την πορεία του βίου του,  ενώ ο ίδιος άρχισε να γράφει ποιήματα, μόλις από την ηλικία των 15^ε ετών. 

Η παιδαγωγική του επιρροή υπήρξε καταλυτική έχοντας δασκάλους, τον Σωκράτη Κουγέα και τον Δημήτρη Γληνό, αλλά και παιδικό του φίλο Αλέξανδρο Κουμουνδούρο. 

Με την φιλοσοφία και την ποίηση να τον βοηθούν να καλλιεργηθεί και να αναπτυχθεί, τόσο καλλιτεχνικά, όσο και να διευρύνει πολιτικά την σκέψη του, έχοντας αφήσει πίσω του πλούσιο και σημαντικό φιλοσοφικό, ποιητικό και ιστορικό έργο.

Στα ποιήματα του εκφράζονται τα πιο βαθιά και κρυφά στρώματα του εαυτού του και  χαρακτηρίζεται η ποίησή του «υπαρξιακή»

Οι φιλοσοφικές μελέτες που δημοσίευσε κατά καιρούς αποσκοπούσαν στην εκλαΐκευση της Καντιανής φιλοσοφίας στην Ελλάδα.

Η οικογένεια Τσάτσου έχοντας στην κατοχή της μια ανεκτίμητης αξίας βιβλιοθήκη, δώρισε το σύνολο των βιβλίων του Κωνσταντίνου Τσάτσου στο σημερινό Κέντρο Βυζαντινών Νεοελληνικών και Κυπριακών Σπουδών.

Ήταν παντρεμένος με την Ιωάννα Σεφεριάδου, αδελφή του ποιητή, Γιώργου Σεφέρη και απέκτησαν δύο παιδιά, την Δέσποινα και την Ντόρα. 

Ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, γεννήθηκε στην Αθήνα την 1^η Ιουλίου 1899 και απεβίωσε σαν σήμερα, την 8η Οκτωβρίου 1987, σε ηλικία 88 ετών, καταβεβλημένος από την επάρατο νόσο.

Γράφει ο Αντώνης Λουκόπουλος 

« η Πατρίς Αγνωμονούσα »

Ενόψει της Εθνικής επετείου – 25^ης Μαρτίου 1821 – 2021,  200 έτη από την απελευθέρωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ως ένα   Α ν ε ξ ά ρ τ η τ ο   Έ θ ν ο ς !!! 

Αν και έχουν περάσει 2^ο αιώνες από την απελευθέρωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της σύστασης του Ελληνικού Κράτους, ο  Ε θ ν ι κ ό ς   Δ ι χ α σ μ ό ς  στην Ελλάδα καλά κρατεί στους αιώνες..

Από τα πρώτα χρόνια κιόλας της ίδρυσης του Ελληνικού Κράτους, με την δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια την 9η Οκτωβρίου 1831, και μια σειρά φυλακίσεων και κυνηγητών  η ρ ώ ω ν  του Απελευθερωτικού Αγώνα η   Δ ι χ ό ν ο ι α  στην Ελλάδα καλά κρατεί, όπως καταγράφονται τα ιστορικά γεγονότα !!!

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, καταγόμενος από την οικογένεια με το επώνυμο Τζεργίνη,  γνωστός ως Γέρος του Μοριά !

Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία, ενώ υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής του Ιωάννη Καποδίστρια και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην επανίδρυση του Ελληνικού Κράτους.

Ωστόσο συκοφαντήθηκε από οπαδούς του Όθωνα, φυλακίστηκε στο Παλαμήδι και καταδικάστηκε σε  θ ά ν α τ ο,  με την κατηγορία της «ε σ χ ά τ η ς  π ρ ο δ ο σ ί α ς».
Η εμφάνιση του Κολοκοτρώνη στο εδώλιο του κατηγορουμένου συγκλόνισε το ακροατήριο. Ερωτηθείς ο Γέρος του Μοριά, τ ι   ε π ά γ γ ε λ μ α   έ χ ε ι ς, αποκρίθηκε με την ιστορική φράση : 

Σ τ ρ α τ ι ω τ ι κ ό ς !  
Κ ρ α τ ά ω   σ α ρ ά ν τ α   ε ν ν ι ά   χ ρ ό ν ο υ ς   σ τ ο   χ έ ρ ι   τ  ο   ν τ ο υ φ έ κ ι   και   π ο λ ε μ ώ   γ ι α    τ η ν  Π α τ ρ ί δ α !!!
Λίγα χρόνια αργότερα η ποινή του μετατράπηκε σε 20^η κάθειρξη από τον Βασιλέα, και όταν το έμαθε είπε : Θ α   γ ε λ ά σ ω   τον  Β α σ ι λ ι ά !
Δ ε ν   θ α   ζ ή σ ω  τ ό σ ο υ ς   χ ρ ό ν ο υ ς  !
Μετά την ενηλικίωσή του, ο Όθωνας έδωσε Βασιλική χάρη στον Κολοκοτρώνη και αποφυλακίστηκε.
Στην πορεία των ετών  τ ι μ ή θ η κ ε   με τον βαθμό του Στρατηγού, β ρ α β ε ύ τ η κ ε   με τον Μεγαλόσταυρο του Σωτήρος, διετέλεσε σύμβουλος Επικρατείας και μέλος της επιτροπής για την ανέγερση του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Απεβίωσε, αιτία εγκεφαλικού, σε ηλικία 73^ων ετών.
 
 
Ο Νικήτας Σταματελόπουλος, γνωστός ως Νικηταράς, ο Τουρκοφάγος, μυήθηκε μέλος της Φιλικής Εταιρείας και ήταν ανιψιός του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. 

Συνελήφθη δύο φορές και καταδικάστηκε για «ο ρ γ ά ν ω σ η   σ υ μ μ ο ρ ί α ς   κ α τ ά   τ ο υ    Β α σ ι λ έ ω ς   Ό θ ω ν α» , ενώ εξέτισε φυλάκιση ενάμιση χρόνου στις φυλακές της Αίγινας, όπου στην πορεία αποδείχθηκε η αθωότητα του.
Όταν αποφυλακίστηκε η υγεία του Νικηταρά ήταν εξασθενημένη από τα βασανιστήρια που υπέστη κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του, με αποτέλεσμα να χάσει σε μεγάλο βαθμό την όρασή του.
Του χορηγήθηκε  «ά δ ε ι α   ε π α ι τ ε ί α ς» στον χώρο όπου υπάρχει σήμερα ο ναός της Ευαγγελίστριας, κάθε Παρασκευή να επαιτεί..
Απεβίωσε στις 25 Σεπτεμβρίου1849 σε ηλικία 62 ετών, με τελευταία Του επιθυμία να ταφεί δίπλα από το Θείο του Θ. Κολοκοτρώνη, στο Ά Νεκροταφείο Αθηνών.
 
Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία παίζοντας σημαντικό ρόλο στην επίτευξη του σκοπού της και των σιωπηλών συμμαχιών με επιφανείς Έλληνες.

Συναντήθηκε με τον Γεώργιο Καραϊσκάκη, Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, Γεώργιο Βαρνακιώτη, αλλά και τους  Ζόγγα, Μακρή, οπλαρχηγούς της Πελοποννήσου και της Στερεάς Ελλάδας. Συμμετείχε στη σύσκεψη της Αγίας Λαύρας για την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα και με ένα ασκέρι 1.500^ων ανδρών, άρχισε ένα τρίχρονο αγώνα εναντίον των Οθωμανών.
Το αποκορύφωμα των μαχών Του καταγράφεται, η  η ρ ω ι κ ή   Μ ά χ η  στο  Χ ά ν ι  της  Γ ρ α β ι ά ς, την 8^η  Μαΐου 1821, όπου με λιγοστούς Έλληνες οχυρώθηκε μέσα στο Χάνι αντιμετωπίζοντας επιτυχώς πολλαπλάσιο οθωμανικό στράτευμα κατατροπώνοντας τον Ομέρ Βρυώνη.
Εν τέλει κατηγορήθηκε αδίκως για «σ υ ν δ ι α λ λ α γ ή   μ ε   τ ο υ ς   Τ ο ύ ρ κ ο υ ς» καταδιώχθηκε και συνεθλίβη κατά τις εμφύλιες διαμάχες που ακολούθησαν, έχοντας προσωπικό Του εχθρό τον τότε ισχυρό πολιτικό άνδρα της Επανάστασης, Ιωάννη Κωλέττη.
Επιπρόσθετα είχε προκαλέσει την οργή των τοπικών Φαναριωτών & Κοτζαμπάσηδων, οι οποίοι τον μισούσαν γιατί ήταν   λ α ο π ρ ό β λ η τ ο ς   η γ έ τ η ς  και  η  δ η μ ο κ ρ α τ ι κ ό τ η τ α  Τ ο υ  είχε περιορίσει τη δύναμή τους, όπου τους είχε εξοργίσει,
με αποτέλεσμα το μίσος τους, τους οδήγησε στην δολοφονία ενός από τους μεγαλύτερους αγωνιστές της Επανάστασης την 5^η  Ιουνίου 1825.  
Μετά από τρεις ανεπιτυχείς «α π ό π ε ι ρ ε ς   δ ο λ ο φ ο ν ί α ς»  τον φυλάκισαν με ψευδείς κατηγορίες στο φρούριο της Ακρόπολης από τους πολιτικούς του αντιπάλους, όπου βασανίστηκε και τελικά τον δολοφόνησαν, χωρίς καν να περάσει από δίκη,
φοβούμενοι, ότι θα αναδεικνυόταν η μεθοδευμένη σκευωρία και θα προκαλούσε γενική κατακραυγή εναντίον τους.
Μ ι α   δ ο λ ο φ ο ν ί α   π ο υ   τ η ν   π α ρ ο υ σ ί α σ α ν   ω ς   α υ τ ο κ τ ο ν ί α !
Πολλά χρόνια αργότερα  α υ τ ό π τ η ς   μ ά ρ τ υ ρ α ς   αποκάλυψε την δολοφονία του Ανδρός, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα και την   π ρ ο δ ο σ ί α  της Ελληνικής Πολιτείας, ενώ πολύ αργότερα, το 1872 το Ελληνικό κράτος αποκατέστησε την ιστορική αλήθεια παρουσιάζοντας τα ανδραγαθήματά Του και την μνήμη του  ή ρ ω α  της Ελληνικής Επανάστασης !
 
Η Λασκαρίνα Πινότση, γνωστή ως Μπουμπουλίνα, έχοντας παντρευτεί δύο φορές.

Τον πρώτο γάμο κάνει σε ηλικία 17 ετών, με τον Σπετσιώτη Δημήτριο Γιάννουζα, όπου σκοτώθηκε από Αλγερινούς πειρατές και
τον δεύτερο γάμο, έχοντας μείνει χήρα, σε ηλικία 30 ετών, με τον Σπετσιώτη και  πλοιοκτήτη, Δημήτριο Μπούμπουλη, όπου σκοτώθηκε σε ναυμαχία από Γάλλους, ενώ απέκτησε συνολικά έξι παιδιά, τρία από τον πρώτο της γάμο κι άλλα τρία από τον δεύτερο.
Κληρονόμος μιας  τ ε ρ ά σ τ ι α ς  περιούσιας την οποία διαχειρίστηκε έξυπνα, αναπτύσσοντας τις εμπορικές δραστηριότητες και κατάφερε να την αυξήσει σημαντικά.
Μυήθηκε μέλος της Φιλικής Εταιρείας, με τον κατώτερο βαθμό, από την στιγμή που οι γυναίκες δεν ήταν δεκτές, ενώ υπήρξε η   μ ο ν α δ ι κ ή   γ υ ν α ί κ α  μυημένη της Φ.Ε.
Στην κατοχή της είχε αρκετά πλοία, ακίνητη περιουσία και μετρητά, όπου  δ ι έ θ ε σ ε   ε ξ   ο λ ο κ λ ή ρ ο υ  για να καλύψει των αναγκών της Ελληνικής Επανάστασης εξοπλίζοντας κατάλληλα τα πλοία της, ενώ δημιούργησε  έ ν α ν   ι σ χ υ ρ ό   σ τ ό λ ο   κατά  της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ναυπήγησε στην πορεία τρία πλοία, όπου το ένα εξ αυτών, με το όνομα «Α γ α μ έ μ ν ω ν» μήκους 48 πήχεων, έφερε 18ω κανόνια και η ναυπήγηση έγινε κρυφά, καταφέρνοντας την ολοκλήρωση της κατασκευής του δωροδοκώντας τον απεσταλμένο Τούρκο επιθεωρητή στις Σπέτσες και πετυχαίνοντας μάλιστα την εξορία αυτών που την κατήγγειλαν.
Αποτελούσε την ναυαρχίδα του στόλου Της και το όνομα εμπνεύστηκε  από τον ομηρικό βασιλιά των Μυκηνών, Αγαμέμνονα, που οδήγησε τους Έλληνες στον Τρωικό πόλεμο.
Άλλο ένα από δείγμα της  η ρ ω ί δ α ς  που τιμούσε την ιστορική της κληρονομιά. 
Επίσης κατάφερε την   μ υ σ τ ι κ ή   α γ ο ρ ά   όπλων και πολεμοφοδίων από ξένα λιμάνια, τα οποία έκρυψε στο σπίτι της έχοντας αναλάβει τον ανεφοδιασμό, την συντήρηση και την πληρωμή των πληρωμάτων των πλοίων, φτιάχνοντας από Σπετσιώτες το δικό της  
ε κ σ τ ρ α τ ε υ τ ι κ ό   σ ώ μ α, το οποίο αποκαλούσε «γ ε ν ν α ί α   μ ο υ   π α λ ι κ ά ρ ι α» καταφέρνοντας να περικυκλώσει τα τουρκικά οχυρά, το Ναύπλιο και την Τρίπολη, επί σειρά ετών ξοδεύοντας τελικά ολόκληρη την περιουσία της, αλλά και 
χ ά ν ο ν τ α ς   υ π έ ρ   π α τ ρ ί δ ο ς   τον   π ρ ω τ ό τ ο κ ο   γ ι ό  της, τον οποίο οι Τούρκοι αποκεφάλισαν στην περιοχή του Ξυδιά, στην Πελοπόννησο !
Μπήκε στην   ο δ υ ν η ρ ή   διαδικασία να βρει το χαμένο σώμα του γιού της και κατά την αναζήτησή του, σκότωνε κάθε Τούρκο που έβρισκε στο διάβα της ! 
«Ο γιός μου είναι νεκρός, αλλά το Άργος είναι στα χέρια μας» ήταν το λακωνικό μήνυμα που έστειλε προς την τότε διοίκηση των Σπετσών !
Το  ν ε ο σ ύ σ τ α τ ο   κ ρ ά τ ο ς  της δίνει  «κ λ ή ρ ο   γ η ς»  στην πόλη του Ναυπλίου ως ανταμοιβή για την προσφορά της στο Έθνος και εγκαθιστάτε εκεί.  
Όμως αργότερα η Ελλάδα  υ π ο φ έ ρ ε ι   από τον  ε μ φ ύ λ ι ο   π ό λ ε μ ο   που έχει ξεσπάσει μετά τον απελευθερωτικό Αγώνα του 1821, με αποτέλεσμα ο Πάνος Κολοκοτρώνης, που διατελούσε φρούραρχος Ναυπλίου, να δολοφονηθεί, ενώ ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης να συλληφθεί και να φυλακιστεί.
Η Μπουμπουλίνα, έχοντας σεβασμό προς το πρόσωπο και τον αγώνα του, αλλά και λόγω συγγένειας, αφού είχε βαπτίσει την μια από της κόρη της, αντέδρασε  ε ν τ ό ν ω ς   ζητώντας την αποφυλάκιση του, με αποτέλεσμα να  κ ρ ι θ ε ί   ε π ι κ ί ν δ υ ν η  από την τότε Κυβέρνηση.   
Σ υ ν ε λ ή φ θ η,   μ ε   ε ν τ ο λ ή   τ η ν  φ υ λ ά κ ι σ ή   Τ η ς, ενώ
τελικά  ε ξ ο ρ ί σ  τ η κ ε   στις Σπέτσες   χ ά ν ο ν τ α ς   τ ο ν  κ λ ή ρ ο   γ η ς,  που η Πολιτεία της είχε παραχωρήσει στο Ναύπλιο για την προσφορά της στην Πατρίδα !
Η Μπουμπουλίνα στο τέλος  δ ο λ ο φ ο ν ή θ η κ ε, ενώ η Ελληνική Πολιτεία για ακόμη μια φορά δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων αφήνοντας   α τ ι μ ώ ρ η τ ο   τον δράστη της   Ε λ λ η ν ί δ ο ς   η ρ ω ί δ α ς  ! 
 
Η Μαντώ Μαυρογένους, κόρη του εμπόρου και μέλους της Φιλικής Εταιρείας, Νικόλαου Μαυρογένη.

Κατάγονταν από τη Μύκονο, με πλούσια μόρφωση για την εποχή, ενώ μιλούσε άπταιστα την Γαλλική, Ιταλικά και Τουρκική γλώσσα.
Πλούσια ήταν και η δράση της και η συνδρομή της κατά την Ελληνική Επανάσταση κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Συνέταξε συγκινητική έκκληση απευθυνόμενη στον γυναικείο πληθυσμό της Γαλλίας και πρωτοστάτησε ζητώντας τη συμπαράστασή τους στην Ελλάδα, διοργανώνοντας συλλαλητήρια έξω από γαλλικά Πανεπιστήμια και τον  ε ν   γ έ ν ε ι   δ ι α φ ω τ ι σ μ ό  στην Ευρώπη,  έστω κι αν το κλίμα ήταν δύσκολο εκείνη την εποχή.
Εξόπλισε και επάνδρωσε   δ ύ ο   ι δ ι ω τ ι κ ά   π λ ο ί α   με δικά της χρήματα, με τα οποία καταδίωξε τους πειρατές που επιτέθηκαν σε Μύκονο και άλλα νησιά των Κυκλάδων, ενώ κατάφερε στην πορεία να δημιουργήσει ισχυρό στόλο έξι πλοίων.
Οι Μυκονιάτες απωθούσαν την αποβίβαση των  Οθωμανικών δυνάμεων υπό την ηγεσία της.
Άλλες δυνάμεις με οικονομική ενίσχυση έστειλε στην Σάμο, όταν απειλήθηκε από τους Τούρκους.
Εξόπλισε και εφοδίασε 150^α άνδρες για την ενίσχυση δυνάμεων στην Πελοπόννησο, κάποιοι των οποίων συμμετείχαν στην μάχη της Τριπολιτσάς.
Επίσης οικονομική βοήθεια προσέφερε προς ανακούφιση στρατιωτών και των οικογενειών τους για την προετοιμασία εκστρατείας στη Βόρεια Ελλάδα, μαζί με την υποστήριξη πολλών φιλελλήνων.
Δημιούργησε πεζικό από 16 λόχους, αποτελούμενους από 50^α άντρες ο καθένας και έλαβαν μέρος σε επιχειρήσεις και μάχες, όπως την Κάρυστο, την Χίο, του Πηλίου, την Φθιώτιδας, της Λιβαδειάς και την ενίσχυση των Δερβενακίων με τον Νικηταρά.  .
Όταν ο Οθωμανικός στόλος εμφανίστηκε στις Κυκλάδες, πούλησε τα κοσμήματά της για να  χρηματοδοτήσει τον εφοδιασμό και εξοπλισμό 200^ων ανδρών και   π ε ρ ι έ θ α λ ψ ε    δ ύ ο    χ ι λ ι ά δ ε ς   α ν θ ρ ώ π ο υ ς   που είχαν επιβιώσει στην   π ρ ώ τ η   π ο λ ι ο ρ κ ί α   τ ο υ   Μ ε σ ο λ ο γ γ ί ο υ.
Άλλη μια   η ρ ω ί δ α   π ο υ   δ ι έ θ ε σ ε   ό λ η   τ η ς   τ η ν   π ε ρ ι ο υ σ ί α   για της απελευθέρωση της Ελλάδος από τον Οθωμανικό ζυγό.
 
Όταν τελείωσε ο πόλεμος, ο πρώτος Κυβερνήτης του   ν ε ο σ ύ σ τ α τ ο υ   κ ρ ά τ ο υ ς,  
Ι ω ά ν ν η ς   Κ α π ο δ ί σ τ ρ ι α ς   της απένειμε το   α ξ ί ω μ α  τ η ς   Α ν τ ι σ τ ρ ά τ η γ ο υ,   ε π ί   τ ι μ ή, τιμή μοναδική σε γυναίκα, παραχωρώντας της και μια κατοικία στο Ναύπλιο για να μείνει.

Ο έρωτας και η αγάπη που αναπτύχθηκε ανάμεσα στον Δημήτριο Υψηλάντη και την Μαντώ Μαυρογένους, δημιούργησε αφόρητο άγχος στους πολιτικούς αντιπάλους. Η συνένωση δύο ισχυρών και αγαπητών οικογενειών, ήταν ο φόβος τους, να μην αφήσουν σε ησυχία το ζευγάρι και μέσα από ραδιουργίες, να διαλύσουν αυτή την σχέση που θεωρούν σημαντική απειλή..
Ο  κ ύ ρ ι ο ς   και   ι σ χ υ ρ ό ς  των αντιπάλων τους ήταν ο Ιωάννης Κωλέττης, ο οποίος ηγήθηκε της επιτυχημένης διάλυσης του αρραβώνα.
Η Μαντώ, επέστρεψε στο Ναύπλιο όπου ζούσε σε   β α θ ι ά   κ α τ ά θ λ ι ψ η.
Μετά το θάνατο του Υψηλάντη   ε κ δ ι ώ χ θ η κ ε   από τον Ιωάννη Κωλέττη και τον Μαυροκορδάτο, από το Ναύπλιο και επέστρεψε στη Μύκονο, όπου ζούσε σε κατάσταση   
ε ξ α θ λ ί ω σ η ς,   σ τ ε ρ ή σ ε ω ν   και   φ τ ώ χ ε ι α ς.
Ζήτησε από το   κ ρ ά τ ο ς,  αιτούμενη ένα μικρό βοήθημα και κάποια στιγμή την φώναξε ο υπάλληλος στην υπηρεσία και την ρώτησε με ανέδυα, βλέποντας τα χαρτιά της :  
Κ α ι   π ο ι α   ε ί σ α ι   ε σ ύ,  τ ι   έ κ α ν ε ς   γ ι α   τ η ν   Π α τ ρ ί δ α  ?
Κι εκείνη με σεμνότητα του απάντησε :  Τ Ι Π Ο Τ Α  !!!
Με την εκδίωξή Της από την κατοικία που της είχε παραχωρηθεί στο Ναύπλιο, μετά τον θάνατο του Καποδίστρια  έ β α λ α ν    ε σ κ ε μ μ έ ν α   φ ω τ ι ά   σ τ ο   σ π ί τ ι, ενώ αμέσως μετά εμφανίστηκε στρατιωτικό σώμα που κατέστειλε την φωτιά και ξεκίνησε το  
π λ ι ά τ σ ι κ ο, αδειάζοντας στην κυριολεξία το σπίτι απ’ όλα τα υπάρχοντα Της.     
Στέλνει επιστολή προς τον  Β α σ ι λ έ α    Ό θ ω ν α,  όπου του εξηγεί την κατάστασή της, τον ρόλο και τα όσα προσέφερε στον αγώνα για  την απελευθέρωση της Ελλάδος.
Ο   Ό θ ω ν α ς   την απαξιώνει πλήρως και   δ ε ν   έ λ α β ε   π ο τ έ   κ ά π ο ι α   τ ι μ η τ ι κ ή   σ ύ ν τ α ξ η,  ούτε της αποπληρώθηκε κάποιο ποσό από τα χρήματα που είχε δώσει για την χρηματοδότηση του απελευθερωτικού αγώνα.
Αλλά  η   α π α ξ ί ω σ η   ξ ε π έ ρ α σ ε   κ ά θ ε   π ρ ο σ δ ο κ ί α, όταν η μητέρα της, της στέλνει κάποια χρήματα για την αγορά μιας κατοικίας,
αν κι εκείνη είχε καταστραφεί οικονομικά, έχοντας η Μαντώ απορροφήσει και ξοδέψει όλα τα χρήματα της οικογενειακής περιουσίας για τον απελευθερωτικό Αγώνα, β ρ ί σ κ ε τ α ι    μ π ρ ο σ τ ά   σ ε   μ ι α   α κ ό μ η   δ υ σ ά ρ ε σ τ η   έ κ π λ η ξ η   που  της   επιφύλαξε η Πατρίδα.
Αποφάσισε να αγοράσει ένα σπίτι από τα ΕΘΝΙΚΑ.., κατοικίες που ανήκαν στο Ελληνικό Δημόσιο, όπου  έ β γ α ζ ε   σ ε   δ η μ ο π ρ α σ ί α.  
Και ενώ   π λ ή ρ ω σ ε   τ ο   α ν τ ί τ ι μ ο,  τ η ς   δ η μ ο π ρ α σ ί α ς,  α κ υ ρ ώ θ η κ ε  και ουδέποτε έλαβε πίσω τα χρήματα της, χάνοντας φυσικά και το σπίτι.                    
Μετακόμισε στην Πάρο, φιλοξενούμενη σε ένα δωμάτιο, κατοικία του οπλαρχηγού, Σουλιώτη, Χρήστου Φωτομάρα,   
όπου και απεβίωσε από τυφοειδή πυρετό το 1840, σε ηλικία 44^ων ετών, μόνη, πάμφτωχη και λησμονημένη από το ελληνικό κράτος, επιδεικνύοντας την  α χ α ρ ι σ τ ί α  του σε όλο το μεγαλείο !!!
Η Μαντώ Μαυρογένους, είχε στην κατοχή της ένα ξίφος Χρυσοποίκιλτο και Αδαμαντοκόλλητο, οικογενειακό κειμήλιο, με χαραγμένη την επιγραφή,
«Δίκασον Κύριε τους αδικούντας με, τους πολεμούντας με, βασίλευε των Βασιλευόντων» που ήταν του Μεγάλου Κωνσταντίνου και το δώρισε στον Ιωάννη Καποδίστρια, όταν ανέλαβε την  δ ι α κ υ β έ ρ ν η σ η  του νεοσύστατου κράτους !!!
Ούτε αυτό δεν κράτησε.. 

Γράφει ο Αντώνης Λουκόπουλος 

«Λ» φαίνεται τίποτα να μην είναι τυχαίο !?

 Λέλεγας – Λακεδαίμων – Λακωνία – Λεωνίδας

 

Μελετώντας το σύμφωνο της Ελληνικής αλφαβήτου μπορούμε να διαπιστώσουμε, ότι είναι το 7^ο (έβδομο) κατά σειρά σύμφωνο , όπου δηλώνει ως γνωστό έναν ΙΕΡΟ αριθμό, με πρώτη ανάγνωση.

Σχηματικά το «Λ» θυμίζει την διάταξη της φάλαγγας του Λεωνίδα που έπαιρναν οι 300 κατά την στιγμή της μάχης !

Είναι το σύμβολο που δεσπόζει στις ασπίδες των πολεμιστών των Σπαρτιατών και φυσικά δεν μπορούσε να αποκαλύπτει την πολεμική τους τακτική.. 

Οι πρώτοι κάτοικοι της Λακωνίας αναφέρονταν ως Λέλεγες, από τον πρώτο βασιλέα τους Λέλεγα !

Αν αναλύσουμε την ονομασία του γράμματος «Λ» Λάμδα δούμε, ότι η λέξη «ΛΑ+Μ+ΔΑ» μας οδηγεί στο συμπέρασμα που σημαίνει,  την σύνδεση το επουράνιο με το γήινο !

Η συλλαβή  «ΛΑ» κατά την αρχαιότητα σημαίνει το  ε π ο υ ρ ά ν ι ο   π ν ε ύ μ α  και

η συλλαβή «ΔΑ» σημαίνει  Γ η 

δηλαδή το  γ ή ι ν ο. Το ενδιάμεσο γράμμα «Μ» σημαίνει την  μ ί ξ η.

Συμπερασματικά καταλαβαίνουμε, ότι το  «λάμδα» δεν είναι ένα τυχαίο γράμμα της ελληνικής αλφαβήτου, αλλά συμβολίζει την ένωση μεταξύ  ο υ ρ α ν ο ύ  και   γ η ς, δηλώνοντας μια ιδιαίτερη δύναμη που περικλείει η ίδια η λέξη, το ίδιο το γράμμα !

Στην εξέλιξη της γλώσσας το «ΛΑ» σήμαινε λίθος – πέτρα, λίθος εξ ουρανού !

Ως γνωστό ο πλανήτης μας δέχεται πλήθος ουράνιων σωματιδίων, σε διάφορα μεγέθη, που διαγράφουν μια πορεία στο διάστημα και μετά πέφτουν στην γη.

Έτσι μπορούμε να συνδέσουμε το όνομα που έδωσε ο  Χ ρ ι σ τ ό ς  στον πρώτο του μαθητή, τον Σίμωνα, που τον μετονόμασε  Π έ τ ρ ο, 

λέγοντας, ότι «σε αυτόν τον λίθο θα οικοδομήσω την εκκλησία μου»

Οι αρχαίοι πολιτισμοί  των Αιγυπτίων, Ίνκας , Ιαπώνων  κλ.. κατασκεύαζαν ιερά μνημεία τύπου «Λ» συμβολίζοντας την επίδραση και επικοινωνία του ουρανού στην Γη !    

Ακόμη και στη Μουσική 

η έννοια του γράμματος  «Λ» στην νότα «ΛΑ»,  μας αποδίδει την χαρά και την ευτυχία της ζωής.

Έτσι λοιπόν, τίποτα δεν μπορεί να αποδοθεί στην τύχη του γράμματος «Λ» και της ιστορίας του με την φυλή των Λακεδαιμονίων !

 

Γράφει ο Αντώνης Λουκόπουλος   

Η περιοχή του Ταύρου, όπως καταγράφεται στην ιστορία των αιώνων !

Από το 2010 αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του Δήμου Μοσχάτου Ταύρου και είναι η μία εκ των δύο Κοινοτήτων του Δήμου !

Η Οικονομική κρίση στην χώρα μας, 

βρίσκει την συντριπτική πλειοψηφία των δήμων στην ελληνική επικράτεια να είναι χρεωμένοι προς προμηθευτές και τραπεζικά δάνεια !

Η ενοποίηση των δήμων της χώρας κάτω από τις υπάρχουσες οικονομικές συνθήκες κρίνεται επιτακτική ανάγκη !  

Η έκταση της Κοινότητας του Ταύρου, ανέρχεται σε 2.125 στρέμματα και συνορεύει από Βορά με τον Δήμο Αθηναίων, Ανατολικά με τον Δήμο Καλλιθέας, Δυτικά με τον Άγ. Ι. Ρέντη, ενώ από Νότια από την Κοινότητα του Μοσχάτου.

Αν γυρίσουμε τον χρόνο πίσω κάνοντας μια ιστορική αναδρομή της περιοχής θα δούμε, ότι

η περιοχή του σημερινού Ταύρου, από την αρχαιότητα αποτελούσε προέκταση του Αθηναϊκού Δήμου με περιβόλια και στο μεγαλύτερο μέρος της περιοχής καλλιεργούσαν την ελιές, όπου και μέχρι σήμερα οι περιοχές Περιβόλια και Ελαιώνας κρατούν  τα τοπωνύμια τους, καθώς το ίδιο συμβαίνει και με την Πλατάνα, περιοχή η οποία κρατά το όνομά της επειδή τα μέρη αυτά ήταν απλωμένα και ανοιχτά προς όλες τις κατευθύνσεις, όπως συμβαίνει να απλώνουν τα κλαδιά τους τα πλατάνια !

Καθ’ όλο το διάστημα της Τουρκοκρατίας η περιοχή παρέμενε αγροτική με το μεγαλύτερο μέρος της να αποτελείται από ελαιώνες, ενώ κατά τα μέσα του 19^ου αιώνα οι λιγοστοί καλλιεργητές, καλλιεργούσαν αμπέλια και περιβόλια.  

Ο πρώτος οικισμός καταγράφεται από τα μέσα της δεκαετίας του 1920,

όταν την περιοχή κατοίκισαν με την προτροπή του Πρωθυπουργού, Ελευθερίου Βενιζέλου, Μικρασιάτες πρόσφυγες, όπου τους δόθηκαν κάποια προνόμια.

Με βάση την απογραφή του 1928, ο πληθυσμός της νέας Κοινότητας ανερχόταν σε 6.200 κατοίκους.

Μετά την απελευθέρωση των Τούρκων και την δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια, ερχόμενος ο Βασιλέας Όθωνας στην Αθήνα, δημιούργησε στην περιοχή τα Σφαγεία, όπου η περιοχή απέκτησε το όνομα «Νέα Σφαγεία» !

Όταν επισκέφτηκε την περιοχή ο Ελευθέριος Βενιζέλος, επί Πρωθυπουργίας του, το 1930, μετά από πρόσκληση των Βενιζελικών οπαδών της περιοχής, με σκοπό την δημιουργία

κατοικιών για την αποκατάσταση των προσφύγων και αντίκρισε μεγάλες εκτάσεις χωραφιών σπαρμένα με σανό, καθώς και λιγοστά σπίτια και των προσφύγων να στεγάζονται μέσα σε ξύλινα παραπήγματα, στράφηκε προς τον τότε Υπουργό Πρόνοιας, Μανώλη Εμμανουηλίδη, που τον συνόδευε και του είπε : «Χτίζε σπίτια και γρήγορα»

Οι κάτοικοι της περιοχής που τον ακολουθούσαν, του ζήτησαν να μην γίνουν τα χωράφια οικισμοί γιατί θα ήταν επιζήμιο για την ανάπτυξη της περιοχής και των κατοίκων της.

Του πρότειναν τα χρήματα που δαπανούνταν για κατοικίες, 

να τα δοθούν στον τοπικό συνεταιρισμό προς ανάπτυξη της παραγωγής και στην συνέχεια ο συνεταιρισμός με την σειρά του να επιχορηγήσει τους ενδιαφερόμενους, ώστε να κτίσουν κατά την δική τους κρίση την δική τους κατοικία.

Μετά την εγκατάσταση των Μικρασιατών προσφύγων άρχισε η περιοχή να σφύζει από ζωή και να δημιουργούνται εστίες κοινωνικής δραστηριότητας.

Οι Μικρασιάτες πρόσφυγες, όπου εγκαθιστάτε δημιουργούσαν τοπικούς εκπολιτιστικούς και εξωραϊστικούς συλλόγους, σωματεία προσπαθώντας να διατηρήσουν τα ήθη και έθιμα τους, μεταφέροντας τα από γενεά σε γενιά !

Στο κέντρο της πόλης, ανήγειραν την εκκλησία του Αγ. Γεωργίου, ενώ μετέφεραν μέρος των λειψάνων του Αγ. Δημητρίου & Αγ. Νεκταρίου, καθώς μετέφεραν από την Κωνσταντινούπολη – Δέρκων, την εικόνα του Αγ. Δημητρίου, του Μυροβλύτη.

Την ανέγερση της εκκλησίας του Εσταυρωμένου, όπου υπήρχε παλαιότερα του έτους 1905 και από την εποχή του Όθωνα και της Αμαλίας, ένα μικρό παρεκκλήσι στην θέση του σημερινού,  που λειτουργούσε συνήθως κάθε Κυριακή, με στρατιωτικό παπά μετά από πρωτοβουλία του λοχαγού του μηχανικού σώματος, Θ. Παπούλια.  Κάθε Κυριακή έφερνε τους στρατιώτες του στρατοπέδου ΡΟΥΦ για εκκλησιασμό και μεριμνούσε πάντα για την συντήρηση του μικρού αυτού ναΐσκου.

Το πρώτο σχολείο στην περιοχή λειτούργησε  το 1905 – 1910 από έναν δάσκαλο, που το όνομά του δεν είναι γνωστό, από τρία πλινθόκτιστα κτίρια του Χέλμη, που βρίσκονταν στην συνέχεια του παρεκκλησίου του Εσταυρωμένου.

Στην περιοχή του Εσταυρωμένου, ήταν και τα Μανιάτικα, από τους πρώτους κατοίκους της περιοχής που είχαν καταγωγή από την Μάνη.

Τον Ι. Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όπου μετέφεραν το 1929 την εικόνα της Παναγίας, της Ατταλειώτισσας από την Αττάλεια !

Άλλα παρεκκλήσια ήσαν της Αγ. Άννας, του Αϊ Γιάννη Ρέντη, του Αϊ Γιάννη Ταύρου, η Παλαιοπαναγιά, η Αμπελοπαναγιά, η Παναγιά η Πλατάνα.

Επίσης, γνωστοί για την αγάπη τους στον αθλητισμό,

με την έλευσή τους στην περιοχή,  ίδρυσαν  το 1926, το ποδοσφαιρικό σωματείο «Φωστήρας»,  με Αρ. Μητρώου Ε.Π.Ο. 19, που σύντομα αναδείχθηκε σε μια από τις μεγαλύτερες ομάδες της Αττικής, έχοντας αγωνισθεί 7 φορές στην Α΄ Εθνική Κατηγορία και έχει πλήθος συμμετοχών στις υπόλοιπες εθνικές κατηγορίες.

Ο Φωστήρας φέρει το προσωνύμιο «Φονέας των γιγάντων» με έδρα το Δημοτικό Γήπεδο Ταύρου – Σπύρος Γιαλαμπίδης.

Τα Χρώματα του συλλόγου ορίστηκαν το κίτρινο και το μαύρο, χρώματα του Βυζαντίου, ενώ αξίζει να σημειωθεί, ότι το πρώτο έμβλημα του συλλόγου ήταν ο φοίνικας που αργότερα καταργήθηκε, διότι συνδέθηκε με τη χούντα του 1967.

Δημιουργώντας τον οικισμό, επιθυμούσαν να ονομάσουν την Νέα τους Πατρίδα με το όνομα της Παλαιάς τους Πατρίδας !

Ονόματα σε οδούς, με Προσφιλή τους Τοπωνύμια, σε Μικρασιάτικες τοποθεσίες, ή Προσωπικοτήτων που έπαιξαν ρόλο κατά την Μικρασιατική καταστροφή !

Ενώ η περιοχή είναι μια αγροτική συνοικία των Αθηναίων και κοινότητα του Δήμου Αθηναίων με το τοπωνύμιο «Νέα Σφαγεία»,

το 1935 το Κοινοτικό Συμβούλιο με ομόφωνη απόφαση ζητά την αλλαγή του ονόματος της Κοινότητας λόγω κακόηχου ονόματος και  γι’ αυτό τον σκοπό συνδράμει με την σχετική του γνώμη ο τότε Δάσκαλος και Ακαδημαϊκός Δημ. Γρηγ. Καμπούρογλου, όπου αποστέλλεται

προς την Κεντρική Διοίκηση μαζί με την απόφαση του Κοινοτικού Συμβουλίου και τον Ιούλιο του έτους 1936 αρχίζει να εμφανίζεται το όνομα «Ταύρος» από την ομώνυμη οροσειρά της Μικράς Ασίας !

Το έτος 1972, η Κοινότητα με το από 19/12/1942 Κανονιστικό Διάταγμα «Περί αναγνωρίσεως Δήμων εν των Νομώ Αττικοβοιωτίας» αναγνωρίστηκε σε Δήμο και μετονομάζεται  οριστικά σε Δήμο με το τοπωνύμιο «Ταύρος» !!!

Ο μύθος θέλει έναν ταύρο που ξέφυγε από τα παλαιά σφαγεία να τρέχει και να σταματά σε μια πλατεία όπου σκάβοντας στο χώμα βρίσκει μια θαμμένη εκκλησία και συγκεκριμένα την τοιχογραφία του Αγίου Ιωάννη, στην Οδό Ταύρου.

Σε εκείνη την πλατεία δημιουργήθηκε η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη κι έκτοτε η περιοχή ονομάζεται Ταύρος.

Η ιστορία αυτή έχει τις ρίζες της στην παράδοση και δεν μπορεί ούτε και έχει βάση αληθείας !

Γράφει ο Αντώνης Λουκόπουλος 

 

Ένα μικρό Ιστορικό Ταξίδι των Ελλήνων Προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής στην Ελλάδα !!! Μέρος 3

 

Στο Τρίτο Μέρος,

του Ιστορικού Ταξιδιού της Μικρασιατικής Καταστροφής,

βλέπουμε τους Υπέρογκους Τόκους των Δανείων από την Κοινότητα των Εθνών,

τις άθλιες συνθήκες του Ελληνικού Πληθυσμού,

την διασπορά των Προσφύγων και

την αλλαγή στα Τοπωνύμια στις διάφορες περιοχές της Ελλάδος !   

 

Τον Νοέμβριο 1922,

αρχίζει η διάσκεψη της Λωζάνης, όπου μετά από 8 μήνες διαβουλεύσεων, μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, υπογράφηκε Συμφωνία, την οποία υπέγραψαν και χώρες που έλαβαν μέρος κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και την  Μικρασιατική εκστρατεία, όπου συμμετείχαν στην Συνθήκη των Σεβρών συμπεριλαμβανομένης κατ’ εξαίρεση και της ΕΣΣΔ, ενώ δεν συμμετείχε στην προηγούμενη συνθήκη.

Στην αρχή της επόμενης χρονιάς, 30 Ιανουαρίου 1923,

Επεγράφη Ελληνοτουρκική Σύμβαση και Πρωτόκολλο «Ανταλλαγής Ελλήνων και Τούρκικων πληθυσμών», όπου όριζε την υποχρεωτική ανταλλαγή Χριστιανών Τούρκων υπηκόων με τους Μουσουλμάνους Ελληνικής Υπηκοότητας.

Έλληνες και Τούρκοι υπήκοοι

δεν θα έχουν το δικαίωμα επιστροφής στους τόπους που ζούσαν χωρίς την άδεια της τουρκικής και της ελληνικής κυβέρνησης.

Η ανταλλαγή έγινε με βάση του θρησκεύματος και γι΄ αυτό και δεν ανταλλάχθηκαν πολλοί Έλληνες του Πόντου που είχαν εξισλαμιστεί

Εξαιρέθηκαν οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης,

όπου χαρακτηρίστηκαν μη ανταλλάξιμοι και ήταν περί τους 390.000 επί του συνολικού πληθυσμού της Κωνσταντινούπολης του 1.000.000,

οι Έλληνες της Ίμβρου και της Τενέδου, περί των 12.000 και

οι μουσουλμάνοι της δυτικής Θράκης, περί των 100.000, όλοι εγκατεστημένοι εκεί πριν την 30/10/1918.

Υποχρεωτική ήταν αυτή η ανταλλαγή των «αλλοεθνών» υπηκόων, αφού άμεση επιδίωξη όλων των εμπλεκομένων αποτελεί η εθνική ομοιογένεια.

Οι πρόσφυγες που εγκαθίστανται στην Ελλάδα μετά το 1922 χωρίζονται σε δύο μεταναστευτικά κύματα, το Πρώτο περιλαμβάνει αυτούς που εγκαταστάθηκαν αμέσως μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και το δεύτερο εκείνους που αναγκάστηκαν να

φύγουν από την Τουρκία, σύμφωνα με την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών.

 

Πολυαριθμότερο κύμα  είναι το δεύτερο,

το οποίο κατέφθασε στην Αθήνα κάτω από τις χειρότερες συνθήκες, της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, του Βόλου, της Καβάλας και της Καλαμάτας ! 

Σε μια Ελλάδα εξασθενημένη από δεκαετή συνεχών πολέμων που δεν είχε ποτέ πάνω από 5.000.000 κατοίκους,

η εισροή αυτή προκάλεσε ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της σύγχρονης ιστορίας της.  

Ο πληθυσμός αυτός ανεξάρτητα από την ημερομηνία άφιξής του στη χώρα, παρέμεινε συγκεντρωμένος πλέον των δύο ετών  στους προσωρινούς καταυλισμούς, περιμένοντας την κρατική αρωγή, δημιουργώντας Ανθρώπινη Εξαθλίωση, Κοινωνική Αναταραχή και Οικονομική Κρίση !

Η υποχρέωση υποδοχής, περίθαλψης και ένταξης των προσφύγων

αναγκάζει την Ελληνική Κυβέρνηση να ζητήσει οικονομική βοήθεια, σε μορφή δανείου ύψους  10.000.000 λίρες Αγγλίας, από την Κοινότητα των Εθνών.

Ο διαρκής εξωτερικός δανεισμός με δυσβάστακτους οικονομικά όρους και σκανδαλώδεις ρήτρες, έχει ως αποτέλεσμα την πτώχευση του 1932.

Με βάση τα στοιχεία που υπάρχουν για την περίοδο αυτή, 

κατά τα πρώτα χρόνια απεβίωσε από τις διάφορές κακουχίες το 20% των προσφύγων,

ενώ αντιστοιχούσε 1 γέννηση σε 3 θανάτους.

Δόθηκε προτεραιότητα στην αντιμετώπιση στοιχειωδών αναγκών,

η διατροφή που αντιμετωπίστηκε με την οργάνωση συσσιτίων, παροχή τροφίμων, ειδών πρώτης ανάγκης και ιατροφαρμακευτικής  περίθαλψης.

Δεδομένης της  κατάστασης,

της υπερπροσφοράς εργασίας, των προσπαθειών του κεφαλαίου για εκμετάλλευση, των συχνών επιτάξεων κατοικιών κλ..

οι πρόσφυγες αντιμετωπίστηκαν εχθρικά από τους πληθυσμούς των αστικών και αγροτικών περιοχών της χώρας.

Αντιθέτως,  βρίσκονται μερίδα κατοίκων, εκκλησιών και ιδιωτών,

οι οποίοι πρόσφεραν ατομικά ή οργανωμένα με την  διενέργεια εράνων, πρόχειρων συσσιτίων, τη διανομή ψωμιού, την παροχή ένδυσης & υπόδησης, φαρμάκων κλ..

 

Άλλο ένα δάνειο εκείνης της εποχής που αξίζει να αναφέρουμε ήταν ,

Ονομαστικής Αξίας 12.300.000 Στερλινών, όπου το καθαρό ποσόν που εισπράχθηκε ήταν 9.974.000 Στερλινών.

Οι όροι καταβολής του ήταν με επιτόκιο 8,64%, ενώ

η Κυβέρνηση το εγγυήθηκε παραχωρώντας  Πρώτη Υποθήκη, μια σειρά εσόδων που την είσπραξή τους ανέλαβε η Διεθνής Οικονομική Επιτροπή – Δ.Ο.Ε. που εξακολουθούσε να υπάρχει από την πτώχευση του 1893.

Τα έσοδα αυτά προέρχονταν από ορισμένα μονοπώλια,

αλάτι, σπίρτα, παιγνιόχαρτα, αλλά και από

τον τελωνειακό φόρο στα λιμάνια εισόδου – εξόδου  της χώρας,

πάνω στον καπνό, τα γραμματόσημα και το οινόπνευμα.

Τα έσοδα αυτά ανέρχονταν περίπου στα 1.300.000.000 δραχμές για ένα δάνειο που η εξυπηρέτησή του και η ετήσια απόσβεσή του δεν απαιτούσαν τα 300.000.000 δραχμές.

Οι εγγυήσεις, δηλαδή ανέρχονταν στο τετραπλάσιο από το αναγκαίο ποσόν,

πράγμα που το δάνειο καλύφθηκε 20 φορές στο Λονδίνο και 5 φορές στη Νέα Υόρκη.

 

Παρ’ όλες τις υπέρογκες εγγυήσεις,

το δάνειο αυτό αποδείχθηκε ανεπαρκές για τις ανάγκες αποκατάστασης των προσφύγων. Από το ποσό αυτό, το 11% ξοδεύτηκε για την αστική αποκατάσταση και

το υπόλοιπο 89% για τον αγροτικό εποικισμό, δηλαδή

την κατασκευή και επισκευή σπιτιών και έργων υποδομής και οδοποιίας, την

αγορά προμηθειών και την κάλυψη διοικητικών εξόδων.

Το 2^ο  Διεθνές δάνειο,

γνωστό και ως δάνειο της «σταθεροποίησης», του οποίου η καθαρή αξία ανήλθε

στο ποσό των 6.424.000 στερλινών, είχε ευνοϊκότερους όρους και

χρησιμοποιήθηκε για την αποκατάσταση των προσφύγων, την ρευστοποίηση οφειλών του προϋπολογισμού και την σταθεροποίηση του νομίσματος, ενώ

το πλεόνασμα των εσόδων είχε εκτιμηθεί στο δεκαπλάσιο από το απαιτούμενο.

 

Να σημειωθεί, ότι προστέθηκαν και δάνεια

από ιδιωτικούς φορείς, ελληνικούς και μη, όπως το δάνειο για την κατασκευή της υποδομής του συνοικισμού της Ν. Σμύρνης, για την κατασκευή σπιτιών, νοσοκομείων,

ορφανοτροφείων, την κατασκευή του φράγματος του Μαραθώνα και του δικτύου ύδρευσης της Αθήνας.

 

Οι πόλεις δέχονταν έναν μεγάλο αριθμό προσφύγων,

γεγονός που προκάλεσε  πολεοδομική έκρηξη σε ορισμένα αστικά κέντρα.

 

Τα Δημοτικά Θέατρα Αθηνών και Πειραιά φιλοξενούσαν στα θεωρία τους Προσφυγικές Οικογένειες, καθώς και άλλα κτίρια προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι ανάγκες..

 

Το Ελληνικό Κράτους, προκειμένου να αντιμετωπίσει την προσφυγική εισροή,

ήταν η ψήφιση νομοθετικών μέτρων.

Η οικοδόμηση των συνοικισμών που δημιουργήθηκαν, έγινε

από το κράτος, με αυτοστέγαση και με αυθαίρετη δόμηση.

Το κράτος έχτιζε το ίδιο κατοικίες, ή βελτίωνε παλαιότερες, ή τεμάχιζε το χώρο με ένα υποτυπώδες σχέδιο οικοδομήσιμων τεμαχίων, που διέθετε στους πρόσφυγες δια κλήρου.

Η αυτοστέγαση απάλλαξε το κράτος από την ευθύνη στέγασης των προσφύγων μιας και τους παραχωρούσε μόνο τα οικόπεδα μαζί με μία άδεια οικοδομής, την τεχνική επίβλεψη καθώς και μία μικρή οικονομική ενίσχυση.

Ο τελευταίος τρόπος οικοδόμησης ήταν και ο περισσότερο αποτελεσματικός, από την στιγμή που ήταν ανέξοδο το στεγαστικό πρόβλημα,

εκτονώνοντας με αυτόν τον τρόπο, τον κοινωνικό και πολιτικό αναβρασμό λόγω της έλλειψης στέγης.

Τα πρώτα παραπήγματα τοποθετήθηκαν σε εκτάσεις που ανήκαν στο δημόσιο, ή

προέρχονταν από απαλλοτριώσεις, όπως στον Ταύρο και στον Βύρωνα.

 

Αξιοσημείωτο είναι πάντως το γεγονός, ότι

τα 3/4 του συνόλου των κατοικιών βρίσκονταν στην Αθήνα και Πειραιά και για αυτές ενδιαφέρθηκε κυρίως η Ελληνική Κυβέρνηση.

Χορηγούνταν  οικόπεδα με ή χωρίς δάνειο

για την ανέγερση κατοικιών ενώ ταυτόχρονα παραχώρησε 3.500 οικόπεδα και δάνεια σε

320 προσφυγικούς συνεταιρισμούς.

Με τον τρόπο αυτό στεγάστηκαν περί τις 36.500 οικογένειες, ενώ άλλες τόσες σε αυθαίρετες κατοικίες, στους οικισμούς της Νέας Σμύρνης, την Νέα Φιλαδέλφεια, την Νέα Καλλίπολη, το Αιγάλεω, την Νέα Ερυθραία, το Δουργούτι, το Πολύγωνο, ο Ποδονύφτης, η Πικροδάφνη, τα Νέα Σφαγεία - Ταύρος, ο

Ασύρματος, η Καισαριανή, η Δραπετσώνα, η Κοκκινιά.

Ορισμένα από αυτά,

θα νομιμοποιηθούν τμηματικά τα περισσότερα, ενώ άλλα συνέχισαν να διεκδικούνται από το κράτος ή τους ιδιώτες μέχρι την δεκαετία του ΄70, όπου αποζημιώθηκαν. 

Παρ’ ότι πολλοί από τους Πρόσφυγες,

έμειναν στα Ακριτικά Νησιά, την Θράκη και Θεσσαλονίκη, ωστόσο ο σημαντικότερος αριθμός του πληθυσμού των προσφύγων απορρίφθηκε από τα προάστια της Αττικής !

Έτσι παρατηρούμε την αλλαγή σε Τοπωνύμια, 

όταν οι πρόσφυγες σε ένα καταυλισμό είχαν κοινή προέλευση επιθυμούσαν να ονομάσουν την Νέα τους Πατρίδα με το όνομα της Παλαιάς τους Πατρίδας !

Ονόματα Προαστίων να έχουν το συνθετικό «Νέα» μπροστά στο Τοπωνύμιο, ή Κεντρικών Οδών, οι ονομασίες, να μας παραπέμπουν σε Μικρασιάτικες τοποθεσίες, ή Προσωπικοτήτων που έπαιξαν ρόλο κατά την Μικρασιατική καταστροφή !  

Αυτό μας φέρνει στο μυαλό τη γνώμη των Αρχαίων, ότι 

η Πόλη δεν είναι τα Τείχη και τα Κτίρια, ούτε οι Δρόμοι, αλλά

οι Ψυχές και το Φρόνημα των Ανθρώπων που την αποτελούν και κατοικούν σ’ αυτήν !!!

Τρίτο Μέρος - ReplayNews

✎ o Αντώνης Λουκόπουλος 

Μικρασιατική Καταστροφή 1ο Μέρος

Μικρασιατική Καταστροφή 2ο Μέρος